home_hover home mail_hover mail-small_hover mail-small mail activities_hover activities cancel check_hover check chevron clock close_hover close comment days edit_hover edit-small edit external_hover external facebook_hover facebook information_hover information link_hover link logout_hover logout mute_hover mute pause_hover pause plus radiocheck report_hover report reporters_hover reporters search share-bottom share-right sponsors_hover sponsors supporters_hover supporters-small supporters tag-right_hover tag-right twitter_hover twitter updates_hover updates user_hover user volume playbutton
Under the mangotree
Edukans Actieplatform
Het einde van de reis is in zicht. Dat betekent dat het tijd is om eens te reflecteren op de afgelopen twee weken en geen plek is hier gesch...

Under the mangotree

Het einde van de reis is in zicht. Dat betekent dat het tijd is om eens te reflecteren op de afgelopen twee weken en geen plek is hier geschikter voor dan onder de mangoboom.

We hebben hier gezien dat dit een plek is om elkaar te treffen, om samen te zijn, om een boompje op te zetten. Maar de mangoboom met zijn dikke bladerdek  biedt ook bescherming tegen de brandende Oegandese zon. En natuurlijk geeft de boom ook voedsel: heerlijke, zoete, sappige mango’s.

Onder de mangoboom zitten onze Oegandese collega’s na te kijken terwijl ze met elkaar de gang van zaken in de les bespreken. We vragen ons af wat ze over ons te zeggen hebben… Zouden ze misschien bespreken hoe wij Nederlanders dat toch doen met die klok? Elke keer maar op tijd komen, of erger nog, zelfs te vroeg, dat is toch raar? En vragen ze zich misschien af waarom we zo hard rennen en niet gewoon lopen? Allemaal dingen om te overpeinzen als je samen onder de mangoboom zit.

Vandaag zijn wij eens onder de mangoboom gaan zitten, zodat we onder de beschutting van de bladeren kunnen terugkijken op deze twee bijzondere weken. Het eerste dat bij ons opkomt is de schrijnende situatie waarin kinderen opgroeien. Kinderen die thuis geen genegenheid krijgen en blij zijn met iedere glimlach die we ze geven, kinderen die in de steek worden gelaten, kinderen waar niemand meer van houdt. Reina heeft hier tijdens de reis een prachtig lied over gemaakt dat ze ons heeft laten horen, hiermee raakte ze bij ons allemaal de juiste snaar.

Songtekst:

Als ik breekbaar ben- Reina 

Couplet:

Lieve Mama, ik wil niet dat je gaat.

Ik begrijp het is voor eten, anders is het straks te laat.

Lieve Mama sorry, laat me hier niet alleen.

Alleen met al mijn broertjes en zusjes om me heen.
 

Refrein:

Als ik breekbaar ben.

En ik val.

Als ik breekbaar ben.

Wie vangt me dan?

Onder onze boom, in de schaduw mijmeren we verder over alles wat de reis ons gebracht heeft. Inzichten, dingen die we écht niet meer mogen vergeten, reminders voor onszelf. Zo weten we inmiddels hoe we moeten richten in het gat van de latrine zonder spetters op onze slippers te krijgen (Coriene). Of dat we het laatste pakje zakdoekjes tijdens de toiletgang goed moeten vasthouden zodat het niet voortijdig in hetzelfde latrinegat verdwijnt tussen alle brommende vliegen (Leonie). We beseffen ons ook dat de klamboe goed dicht moet als je ’s avonds in het donker bij het licht van je zaklamp een boek leest als je geen last wilt hebben van een sprinkhaan tussen je lakens (Eveline). We herinneren onszelf er nog maar eens dat oordoppen de volgende keer op de paklijst moeten staan om het geluid van de immer draaiende generator te blokken (iedereen!!!). Dat we echt meer rijst bij de thee moeten nemen om 10 uur in de morgen, zodat onze gastscholen zich geen zorgen hoeven te maken dat we verhongeren in Afrika (idem). We vragen ons ook af of er op een volgende reis nog Brabanders mee mogen, aangezien de humor al snel het carnavalsniveau bereikte (Wilma, Shirley). Maar gelachen hebben we wel om al deze eigenaardigheden. 

We zitten onder onze mangoboom en richten onze blik op toekomst. We babbelen over de terugreis, waar we morgenvroeg om 5 uur aan beginnen. We gaan allemaal verschillende kanten op: een aantal blijft hier nog een tijdje rondlummelen en anderen gaan terug naar huis. Naar ons eigen bed, naar onze warme douche (en die hebben we echt gemist, want zo’n jerrycan met warm water en een teiltje is ook niet alles) en naar een bruine boterham met kaas (Annelies).

Zoals je uit de mangoboom vruchten kunt plukken, hopen we dat onze scholen, alle leraren en kinderen in Koboko en Yumbe de vruchten mogen plukken van ons bezoek. We zijn dankbaar dat we hier een bijdrage aan hebben mogen leveren.

OEGANDA, WE LOVE YOU!

Annelies en Coriene

 

 

 

 

Media bij bericht (4)

Reacties (5)

  • Maria
    2 jaar geleden
    Prachtig ! Dank je wel voor al jullie verhalen.

    Reactie rapporteren

  • Aschwin
    2 jaar geleden
    Mooie verhalen gelezen! Helemaal top.

    Reactie rapporteren

  • Diana en Juliette
    2 jaar geleden
    Super bedankt voor deze prachtige afsluitende tekst ladies, mooi gedaan!

    Reactie rapporteren

  • Yvonne
    2 jaar geleden
    Mooi geschreven

    Reactie rapporteren

  • Djoeke
    2 jaar geleden
    Wat een mooie tekst, de tranen schieten me in de ogen. Ik ben vanochtend op Schiphol geland na nog twee weken door Oeganda te hebben gereisd. Nu ineens beland in een klimaat dat warmer en droger is dan dat gebied rond de evenaar! Love to all Ugandans.

    Reactie rapporteren

Reactie plaatsen